Mój młody przyjaciel ostatnio kategorycznie zakazał do siebie mówić używając przezwiska, jakiego używał od lat. Zwracając się do niego, mamy używać imienia. W pełnej wersji na dodatek. Kolega tłumaczy to tym, że zaczął studia i jest dorosły, a więc koniec z przezwiskiem.

Z żądania kolegi trochę się śmiejemy, troszkę się wobec niego wyzłośliwiamy. Jednak, pomijając już jego osobistą kwestię, zaczęłam się dzięki koledze zastanawiać nad czym innym - co czyni z nas to, czym jesteśmy? Czy określa nas imię? Przecież - parafrazując Szekspira - róża, nawet jeżeli zaczniemy ją nazywać kapustą, będzie pachnieć tak samo! Nie stanie się przez zmianę nazwy brzydsza ani nie oblezą ją nagle kapuściane liszki.

A może określa nas zawód? Pytanie - wyuczony czy wykonywany? Ja skończyłam polonistykę, większość swojego życia pracowałam jako dziennikarz, teraz zajmuję się zupełnie czymś innym. Więc kim jestem? A może jestem sportowcem, skoro od ponad 12 lat trenuję sztuki walki? Czy określa mnie płeć? Sposób wydawania pieniędzy albo spędzania wolnego czasu?

Najgorsze w tym wszystkim jest jest to, że nazwą określamy siebie dla innych - bo my przecież wiemy jacy jesteśmy. To inni potrzebują jakiejś etykietki, którą mogli by nam przyczepić, którą mogliby nas oznakować. Etykietki mają jednak to do siebie, że są ograniczone. Takie same przyczepia się do rzeczy, które niekoniecznie są tym samym. Przykład używany na moich dawnych zajęciach logiki: widzimy coś na czterech nogach, nazywamy to stołem. Zapamiętujemy: stół=cztery nogi. Widzimy potem coś, co ma cztery nogi. Ewidentnie stół. A to przecież krowa... Nazwa niesie sobą ściśle określone treści. Gdy słyszym: blondynka, oczami wyobraźni widzimy nie tylko osobę o określonym kolorze włosów, ale i określonych przymiotach umysłu.

Nie lubię przyczepiania etykietek. Niestety chyba nie da się tego uniknąć. Chyba że wy macie jakiś sposób.